تکرار هيروشيما، هرگز!
منبع: گاردين (حزب کمونيست استراليا، ۶ اوت ٢٠٠۸)
دکتر هانا ميدلتون
مراسم سالگرد بمباران اتمی شهرهای ژاپنی هيروشيما و ناکازاکی در اوت ۱٩۴۵ فرصتی است که خواست از ميان برداشتن تمام سلاحهای اتمی مطرح شود. هيروشيما يادآور ويرانگری سلاحهای کشتار جمعی و فرصتی است که بر خواست پايان دادن به ترور نابودی اتمی تأکيد شود. سلاحهای اتمی، تنها سلاحهايی هستند که میتوانند تمدن و نوع بشر را نابود کنند.
سلاحهای اتمی ناپديد نشده اند. ايالات متحده، فرانسه، روسيه، چين، اسرائيل، پاکستان، هند و جمهوری دمکراتيک خلق کره روی هم بيش از ٢۸٠٠٠ سلاح اتمی دارند. از مجموع اينها، ماشۀ حدود ٣۵٠٠ سلاح اتمی آماده شليک آنی است، امری که خطر هولناک پرتاب تصادفی سلاحهای اتمی را به وجود آورده است. در حالی که شمار عظيمی از انسانها از گرسنگی میميرند، ميلياردها دلار هزينه سلاحهای اتمی و ماشينهای جنگی همراه با آنها میشود.
استراليا مستقيماً از طريق اتحاد با ايالات متحده و پايگاههای نظامی آمريکايی در اينجا، به ويژه پايگاه سيستم پرتاب موشکهای بالستيک در «پاين گپ» و همچنين از طريق صدور اورانيوم درگير است.
خطر فاجعه
ايالات متحده زرادخانه اتمی خود را گسترش میدهد. اما ايالات متحده هر چه بيشتر خرج سلاحهای اتمی کند، کشورهای ديگر نيز همين کار را خواهند کرد. هر چه بيشتر سلاحهای اتمی در جهان باشد، به همان نسبت خطر افتادن آن سلاحها به دست تروريستها افزايش میيابد. کشورها هر چه بيشتر بر سلاحهای اتمی تکيه کنند، احتمال به کار گرفتن تصادفی يا عامدانه آنها افزايش میيابد. در شرايطی که سلاحهای اتمی میتوانند به دست گروههای تروريستی بيافتند، برتری اتمی بیفايده است. بنابراين، حتا دولتهای بزرگ و قدرتمند بيشتر از مخالفان صعيفتر خود با خطر نابودی اتمی روبهرو هستند.
سلاحهای اتمی منابع را از استفادههای مولد منحرف میکنند. ايالات متحده همچنان سالانه بالغ بر ٣٠ميليارد دلار صرف پژوهش، توليد و نگاهداری زرادخانه اتمی خود میکند. همه اينها فرصت بهبود بهداشت، آموزش و رفاه مردم جهان را از بين میبرد.
غيراخلاقی، غيرقانونی و خطرناک
رابرت مک نامارا، وزير دفاع ايالات متحده از ۱٩۶١ تا ١٩۶۸ و رييس بانک جهانی از ١٩۶۸ تا ١٩۸۱ در سال ٢٠٠۵ گفت: «من سياست کنونی سلاحهای اتمی ايالات متحده را غيراخلاقی، غيرقانونی، خطرناک، از نظر نظامی غيرلازم و به طور وحشتناکی خطرناک میدانم. خطر پرتاب اتمی تصادفی يا ناخواسته به طور غيرقابل قبولی بالا است. دولت بوش، به جای کاهش اين خطرات گفته است که به حفظ زرادخانه اتمی ايالات متحده به عنوان محور قدرت نظامی آن متعهد است- تعهدی که موجب فرسايش همزمان هنجارهای بينالمللی میشود که به مدت ۵٠ سال گسترش سلاحهای اتمی و مواد اتمی را محدود کرده اند. ايالات متحده هرگز خود را به سياست «عدم استفاده اول» از سلاحهای اتمی متعهد نکرده است. ما برای استفاده از سلاحهای اتمی به دستور يک نفر- رييس جمهور- عليه يک دشمن اتمی يا غيراتمی هر وقت که فکر کنيم استفاده از آن سلاحها به سود منافع ما باشد، آماده بوده ايم.»
کميسيون کانبرا
کوين روُد، نخستوزير، قبل از ديدار از هيروشيما تأسيس «کميسيون منع گسترش اتمی و خلع سلاح» را اعلام کرد. او در دفتر بازديدکنندگان از موزه هيروشيما نوشت: «بگذاريد جهان از نو از خاکستر اين شهر برای فعاليت مشترک در راستای مأموريت مشترک صلح برای قرن آسيا- اقيانونس آرام، و برای جهانی که يک روز عاری از سلاحهای اتمی باشد، بپا خيزد.»
گرچه هر تلاش برای محو سلاحهای اتمی مغتنم است، اما اين کميسيون تا سال ٢٠٠٩ گزارشی ارايه نخواهد کرد. اين امر میتواند حمايت استراليا از ابتکارات مهم مطالعات اتمی بريتانيا و نروژ- پيرامون چگونگی اثبات فنی خلع سلاح اتمی در مقياس کامل را، که برای محو سلاحهای اتمی حياتی است- به تعويق اندازد.
اين پيشنهاد کشورهايی مانند اسرائيل، پاکستان يا هند را به سمت خلع سلاح اتمی نمیبرد. همچنين بين فعاليت اين کميسيون و فروش اورانيوم از طرف استراليا تناقض وجود دارد.
استراليا بايد ايالات متحده را به کاهش اتکای خود بر سلاحهای اتمی تشويق کند. و اينجاست که مشکلات واقعی خود را نشان میدهند. ايالات متحده سلاحهای اتمی خود را کاهش نمیدهد. بالعکس، در حال توسعه و توليد بمبهای اتمی نيرومندتر و پيچيدهتری است و در حال حاضر بمبهای کوچک [مينیبمب]، پناهگاهشکن و سلاحهای اتمی برای استقرار در فضا توليد میکند.
روشن است که دولت روُد کاری نخواهد کرد که موجب دلخوری کاخ سفيد بشود و در نتيجه نسبت به استقلال و کارآيی کميسيون بايد با ديده ترديد نگريست.
گامهای نخست به سمت جهان عاری از سلاحهای اتمی
همانطور که «کارزار برای محو سلاحهای اتمی» میگويد، گامهای نخست به سمت يک جهان عاری از سلاحهای اتمی عبارتند از:
مذاکره: تقريباً همه کشورهای جهان خواهان مذاکره برای رسيدن به موافقتنامهای هستند که بتواند توسعه، توليد، آزمايش، استقرار، انبار، انتقال، تهديد و استفاده از سلاحهای اتمی را منع کند. اين کار شدنی است. ما معاهداتی برای منع استفاده از مين، سلاحهای شيميايی و بيولوژيک داريم، چرا «کنوانسيون سلاحهای اتمی» را نداشته باشيم؟
نه به سلاحهای جديد: همه دولتهای دارای سلاحهای اتمی بايد فوراً بهبود، مدرنيزه کردن و آزمايش سلاحهای اتمی جديد را متوقف کنند.
کاهش امکان استفاده: سلاحهای اتمی را از حالت آمادهباش خارج کنيد. اين به تدريج امکان پرتاب تصادفی را کاهش میدهد. همه کشورهای دارای سلاحهای اتمی بايد متعهد شوند که اولين دولتی نخواهند بود که از سلاحهای اتمی استفاده خواهد کرد. منطقه عاری از سلاحهای اتمی بايد سراسر جهان را در برگيرد.
هيروشيما و ناکازاکی
در روز ۶ اوت ۱٩۴۶، ساعت ۱۵ :۸ بامداد به وقت ژاپن، بمبافکن ب- ۲٩ ايالات متحده اولين بمب اتمی به نام «پسربچه کوچک» را بر شهر ژاپنی هيروشيما انداختند. بيش از ١٠٫۵ کيلومتر مربع از شهر در يک لحظه به طور کامل نابود شد. نود هزار انسان در جا کشته شدند و ۶٩هزار نفر مجروح گرديدند.
سه روز بعد، در روز ٩ اوت، ساعت ٠٢ :١١ صبح بمبافکن ب- ۲٩ آمريکايی بمب اتمی ديگری بنام «مرد چاق» را بر ناکازاکی، شهر ديگری در ژاپن انداخت، و رویهمرفته بالغ بر ۴ کيلومتر مربع از شهر را ويران کرد، ۸٠هزار مرد، زن و کودک را کشت و ٧۵هزار نفر را مجروح کرد.
تا پايان سال ١٩۴۵، بالغ بر ۱۴۵هزار نفر در هيروشيما کشته شدند. مرگ در ميان بازماندگان بمباران اتمی، که عمدتاً ناشی از قرار گرفتن در معرض اشعه اتمی بود، برای سالها ادامه يافت.
بمبهای اتمی بر روی شهرهايی انداخته شد که پيش از آن با هدف مطالعه اثرات بمب اورانيومی بر هيروشيما و بمب پلوتونومی بر ناکازاکی، در قرنطينه قرار داشتند و مورد حمله آمريکايیها قرار نگرفته بودند.
هدف ديگر بمبها، مرعوب کردن اتحاد شوروی بود. طی يک اقدام تروريستی کشتار جمعی، اولين شليک جنگ سردی که در راه بود، به قيمت جان ٢۱۴هزار انسان تمام شد.
نظر رسمی که میگويد هيروشيما و ناکازاکی در آتش سوختند تا به جنگ جهانی دوم خاتمه داده شود و جان آمريکايیها را نجات دهد، دروغی است که نمیتواند بربريت خونسردانه اين اقدامات را بپوشاند.
عدالت
مراسم سالگرد بمباران اتمی شهرهای ژاپنی هيروشيما و ناکازاکی در اوت ۱٩۴۵ فرصتی است که خواست از ميان برداشتن تمام سلاحهای اتمی مطرح شود.